Hikketik.

Ik schrijf `ik’.
En twijfel aan wat er staat.
Ik - ? – kan bijvoorbeeld een heel autobiografisch boek schrijven,
maar omtrent dat simpele tweeletterige woordje……,
kan het er nog onduidelijker op zijn geworden.

`Ik’ zeggen,
en `ik’ nogmaals tegen ik….

Zie het ineens als een soort signaal van terugkeer
zo van: alles gezien, alles bedacht,
en nu terug.

Dat gekke tweeletterige woordje.
Gaat terug op pad,
van hoe, wat, waartoe en waarmee.

Alleen hikketik,
meer is niet nodig.

Grappig eigenlijk,
hallo hikketik.

Stefan van den Hout
Mei 2004.